Του χρόνου τα παιχνίδια
Και να που σιγά-σιγά άρχισα να επιστρέφω σ’ ένα κόσμο, τον οποίο πίστευα ότι είχα οριστικά εγκαταλείψει.
“Συνομωσία του σύμπαντος;” όπως θα έλεγε ο λογοκλόπος Κοέλιο, ή απλά επιστροφή στο φυσικό μου χώρο;
Ίσως και τα δύο, αφού ξαφνικά και χωρίς να το επιδιώξω (ακόμη, θα το επεδίωκα αργότερα), άρχισα να μπαίνω και πάλι στο παιχνίδι: Δύο περιοδικά μου ζήτησαν διηγήματα, μια εφημερίδα κι ένα περιοδικό άρχισαν να δημοσιεύουν τις φωτογραφίες μου (τίποτα δύσκολο το τελευταίο).
Όπως και νάχει, εκείνο που με απασχολεί περισσότερο είναι το κατά πόσο θα καταφέρω να αντέξω αυτή τη φορά, σ’ αυτό τον κόσμο το συγγενικό, που όμως, καθόλου δε με αντιπροσωπεύει. Σ’ αυτό τον κόσμο όπου ο ένας “σκοτώνει απαλά τον άλλο”, όπου το ψέμα είναι ο κανόνας. Ίσως και να αντέξω, αφού αυτή τη φορά είμαι εντελώς εκτός των τειχών (κυκλωμάτων), και ίσως επειδή τώρα δε δίνω μία κατά πόσο “θα πετύχω” ή όχι.
Περιμένω με γαλήνια ανυπομονησία τις μέρες που θαρθούν…
Αυτό που λες είναι αλήθεια… όλα τα αντιμετωπίζουμε καλύτερα όταν δεν διακυβεύονται πολλά με το αποτέλεσμα… κυρίως στα μέσα μας…! Μακάρι να υπήρχε τρόπος να το επιβάλλαμε συνειδητά αυτό…! Δεν γίνεται, το ξέρω…!
Εύχομαι να τα καταφέρεις…Nα αντέξεις..!
καλές επιτυχίες σε όλα!
(αυτός ο σκεπτόμενος πολύ μου αρέσει. τίνος είναι;)
Είναι ωραία όταν οι όροι των άλλων δεν μας ακουμπάνε. Είναι ακόμα πιο ωραία όταν το καταφέρνουμε με μόχθο ψυχής. Γιατί τότε ο μόνος στον οποίον έχουμε χρέος να λογοδοτήσουμε, είναι ο εαυτός μας.
Θερμούς χαιρετισμούς αγαπητέ.
Κι όλα καλά.