Χθες η θλίψη

 

 

Κάθομαι στο παράθυρο και βλέπω έξω, στο σούρουπο, να βρέχει θλίψη, αν και οι αντανακλάσεις των νερών φωτίζουν αισιόδοξα.

Γύρω μου φωνές πολλές, που μόλις και ακούω. Κλεισμένος σ’ ένα κατάδικό μου κόσμο. Η μουσική και το αλκοόλ για μία ακόμη φορά οι μοναδικοί μου συνοδοιπόροι. Αλλά, όχι, δεν μπορώ να πνίξω τη θλίψη μου στο αλκοόλ, κι ας πίνω κάθε μέρα όλο και πιο πολύ, όλο και πιο νωρίς.

Μοναδική λύση φαντάζει στα μάτια μου και πάλι η φυγή, κι ας υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα σταματήσω να φεύγω. Αλλά, κι αυτή ακόμα, η φυγή, δεν είναι πλέον λύση, η απόλυτη λύση, αφού τώρα πια παντού βαριέμαι, τίποτα δε με εκπλήσσει, τίποτα δεν περιμένω. Ή, ίσως, να είναι κάτι που περιμένω, να ‘ρθει ο μαύρος άγγελος εσπλαχνικά να με πάρει απ’ το χέρι, και να με μεταφέρει σ’ ένα κόσμο αλλιώτικο, όπου η αλήθεια είναι ο κανόνας, όπου δεν πρέπει να ‘σαι κάποιος άλλος εκτός από ο εαυτός σου για να σε δεχτούν οι άλλοι, όπου, διάολε, δε θα ‘χεις την ανάγκη να γίνεις αποδεκτός…

Η φωτογραφία κλεμμένη από εδώ…

~ από oadais στο Μαρτίου 27, 2007.